'Betizu Jaia 2010'eko saio berezia (ETB-3)

"La Roja"

Azken aldian ez dago berririk. Azken aldian mundua geldiarazita dago milaka pertsona, egunero, Afrikan hiltzen diren bitartean. Azken aldian berri bakarra dago hedabideetan: Hegoafrikako Munduko Kopa.

Gainera, inguruko gizarte “plural” honetan solas bakarra erantsi da: ‘La Roja’. Ez dago beste gairik geure ahotan, aldekoak (batez ere) eta kontrakoak, baina Espainiako Futbol Selekzioa beti hizpide.

Eta, neure galdera hurrengoa da: zer egin dezake futbolaz, mundial batek xahutzen duen diru guztiaz, estereotipo horietaz aldendu nahi duen batek eta, zergatik ez, Espainiako selekzioaz ezer jakin nahi ez duen batek? Telebista itzali? Irratia gainezka datorren errekara bota? Ala norberaren logelan giltzapean isolatu ‘mundiala’ amaitu artean, alegia?

Hori gutxi balitz, auzoko herrialdeko selekzioa norgehiagokako faboritoa da eta gaurko taldearen estreinaldi sonatuan (nork ez du jakin?),… GALDU EGIN DU espainiar zaleen gehiengoaren harridurarako, 0-1 Suitzaren aurka.

Zintzotasunez aitortuko dizkizuet, halaber, kontu bi:

Batetik, neu, bai Espainiako baita Frantziako selekzioen kontra nagoela. Herrialde hauen armarrien atzean gordetzen den iragan eta oraina krudelak ezin duelako, niretzat, baloi inozo baten atzetik doan hamaikako batek ezkutatu. Ez horixe.

Ostera, talde onak direla onartzen dut. Argi daukat.
[ Talde bezain estatu onak izango balira… ]

Bestetik, kontraesana dirudien arren, puntu inbidiagarri bat ere badute niretzat espainiar selekzioak eta dagozkion jarraitzaileek, gainontzekoek legez. Eurek, beraien Herriaren izenean mundu zabalean, nazioarteko lehiaketetan har dezakete parte. Mundu mailan onartuak izango dira eta herritar guztiek izango dute bat egingo duten zerbait komunean, bederen; beraien selekzioak irabazteko grina.

Neuk berriz, biharko egunean Eurokopa, Munduko Kopa,… edo antzeko batean jolastu nahi izanez gero, inposatu didaten Espainiarekin izan beharko du. Izatekotan.
Euskalduna izateagatik selekzio ofizialik ez izatera nago kondenatua eta, mundu zabalean ordezkaririk ez izatera. Hori futbolean, eta bizitzako alor guztietan.

Horregatik, eta Munduan milaka pertsona egunero hiltzen direla ahaztu barik, euskaldunok geure selekzioen alde lanean jarraitu behar dugu, etsi gabe!

NAZIO BAT, SELEKZIO BAT

Euskal selekzioak aurrera!

Jon Gomez Garai
2010eko ekainaren 16an

Betizu Jaia 2010

Kaixo aitatxu, amatxu eta lagun!

Iritsi da ume euskaldunen egun handiena. Hementxe dago Betizu Jaia 2010!!! Urtero bezala, aurten ere gure festa handia ospatuko dugu eta azkeneko urteetan egin dugun bezala, Bilboko Casilda Iturrizar parkean izango da. Hitzordua igandean, ekainaren 13an, izango da eta betiko legez, ondo pasatzeko egitarau zabala eta anitza prestatu dugu.

Pailazoak, txotxongiloak, magoak, ipuin-kontalariak, puzgarriak, gynkhana, abenturazaleentzako rokodromoa, tirolina... Milaka ekintza prestatu ditugu zuek ondo pasatzeko asmoarekin!

Hori gutxi balitz, telebistako behirik ospetsuenak: Betizu, Betissuise eta Eme-u ere Casilda Iturrizar parkean egongo dira eta eurekin argazki dotore bat atera, dantzatu eta kantatu nahi baduzu, besteak beste, goizeko 11:00etatik aurrera "Doña Casildan" itxaroten zaituztegu.

Aurten gainera, Betizuk bere lagun handi bat gonbidatu du jaira, Doraemon!!! Aurten, Doraemonek 40 urte betetzen ditu, eta zuokin guztiokin ospatuko du aipatutako parkean.

Eta nola ez, Betizuk urteko ikuskizunaren estreinaldi magikoa egingo du: BETIZU DISKOFESTA. Betizu, Betissuise eta Eme-u kantuan eta dantzan arituko dira jo eta ke, gerria mugitu eta mugitu, primeran pasaz! Igande honetako jai erraldoira gonbidatuta zaude zeure seme-alabekin etortzera. Opariak eta irribarreak denontzat izango ditugu present, eta zeuek, beharrezkoak zarete Betizu Jaia 2010 ikuskizun entretenigarri eta alai honetan. Zuen seme-alabak dira protagonista!

Gogoratu lagun, EKAINAREN 13AN, igandea, BETIZU JAIA Bilboko Casilda Iturrizar parkean. Galduko duzu?

DUBI, DUBI, DUBA
BETIZU KLUBA!

www.eitb.com/betizu/

eitb.com-eko portada

"Euskal Jaia": noren jaia?

Atzokoaren inguruko hausnarketa txikitxo bat. Espero dut esaldi hauek inor ez mintzea

Atzo, 2010eko ekainaren 5ean, Galdakon euskal janzkeraz ikusi nituen denak euskaldunak eta euskaltzaleak izan edo bilakatu baziren; Orobat, txapel, gerriko, gona eta burukoekin harro-harro ikusi nituen denak euskaraz aritu baziren (egun batez bada ere!), orduan esan dezaket “Euskal” Jaiak bere xede BAKARRA bete zuela.

Bai, helburu bakarra, ez tabernari batek 3000€ko kutxa egin izana… negozio ederra denori bihotza ukitzen gaituen gai baten kontura!

(eta ixilduko naiz... luzaroan jarraituko nukeelako... baina ez, ez da ez unea ezta lekua ere, parkatuko nauzue)

Hori bai, onartu beharra dago bestalde, jendetza bildu zela geure herrian eta giro festazalea bermatua egon zela. Gaitz erdi!

Baina...

Euskal Herria euskaldun

“Euskal Herrian euskaraz, nahi dugu hitz eta jolas, lan eta bizi euskaraz, hortara goaz…”, zenbat aldiz entzun eta abestu izan ditugu horrelako kanta herrikoiak non hitzek aldarrikapen kutsua duten, askotan seguru asko. Zenbatean esan ohi dugu “euskarak egiten gaitu euskaldun”…, beste anitz bider apika, baina gutariko zenbatek egiten ditu hitz horiek denak errealitate? Hots, zenbatek eramaten ditu hitz xehe hauek eguneroko praktikara? Zenbatek erabiltzen dute euskara gure nortasunaren adierazle?

Gaztelaniaz badago atsotitz zahar bat zeinek hurrengo hau esaten duen: “hitzak haizeak daramatza”, eta bertara jo nahi dut oraingoan, aipatutako esaldiok oinarritzat harturik, euskaldun izatearen sen eta harrotasun horretara.

Hizkuntzak ez dira ezer dagozkien hiztunik gabe. Hiztunak nortasunik gabe geratuko lirateke euren iragan kulturaletik, naziotasunetik baita familia tradiziotik at geldituz gero. Zoritxarrez, asko dira beren nortasun aberatsa galdu duten hizkuntzak, onartu nahi izan ez dituzten botere tamalgarriaren eraginez zapalduta. Arrisku berean daude munduan zehar egun hitz egiten diren hainbat hizkuntza minoritario edo txiki ere. Horietako bat, geurea dugun euskara.

Gauzak horrela eta egoera honen jakitun garelarik, ezer gutxi egiten ari garelakoan nago gure sustraiek bizirik dirau ditzaten. Horregatik eta horretarako, nire ikuspuntu apaletik funtsezkoak diren irizpide eta jokabide urri batzuk eman beharko banitu, honako hauek aipatuko nituzke:

Lehenik eta behin, eta Euskal Herrian erdaldun asko dagoela kontuan izanda, gure etorkizun euskalduna bermatzea ezinbestekoa da. Horri bide emateko, euskaldunok euskaraz aritu behar gara, euskaraz mintzatu eta euskaraz bizi behar gara, alegia.

Bestetik, hizkuntzalari askoren hitzetan “hizkuntza, nolabait esateko, ADNa da, herri baten kode genetikoa. Kultura baten mamia, egitura bera…” eta horixe bera galdu ez dadin, ditugun arma bakarrez baliatu behar dugu ADN horren galera ekiditeko helburuarekin.

Beraz, “gure ordezkari” politikoek ez dutenez euskararen sustapena lehentasun edota apeta gisa, herritarrok bete beharko dugu lan hori, gure lana ere den hori, noski. Eta hor dago gakoa, ez dugu lan hori egiten. Herri honen politikariek beste arlo batzuetatik jotzen dute harreman arrotzak sendotuz, euskararen erabilera bultzatuz baina beti espainolez edo frantsesez adieraziz… Hori ez da bidea.

Ondorioz, azpijokoak alde batera utzita, agintariek izan behar dute aitzindari eta herritarren eredu bederen. Hala ez izatekotan, eta beraien sinesgarritasuna argi eta garbi gaitzestuz, zertarako daude hemen? Patrikak diruz betetzeko soilik?

Amaitzeko, ez litzaidake Euskal Herriaren gizarte eta politika egoera ez dela makala esatea azpimarratu gabe amaitu nahi. Orain, norberaren hausnarketa garaia da eta bakoitzak jakingo du zer egin, baina nik behintzat Euskal Herria euskaldun ikusi nahi dut.

Jon Gomez Garai
2006ko azaroaren 11n idatzia

Berria.info-ko titularra

---·---
Berriaren web atarian irakur daitekeen berria irakurtzeko, klikatu hemen. Blog honetako Hamaikako orrialdera joateko berriz, egin klik hemen, eta telebista-kateko web gune ofiziala bisitatzeko, hemen.

Munduko estaturik zoriontsuenak txikiak dira

Elkarrizketa: Oskar Arantzabal (ekonomialaria) Edu Lartzanguren "Munduko estaturik zoriontsuenak txikiak dira, Euskal Herria bezala"   Joseba Egibarren hitzen oihartzuna itzali ez den honetan, krisiak estatu txikiei irekitzen dizkien aukerez mintzatu zen Donostian Oskar Arantzabal (Eibar, Gipuzkoa, 1967) ekonomialaria. Arantzabal aditu eibartarrak Deustuko Unibertsitatean ikasi zuen, eta hamabi urtez aritu da esportazioan lanean. "Las oportunidades soberanistas de los pequeños estados en tiempos de crisis" hitzaldia eman zuen orain gutxi Tomasene Kultur Etxean (Altza, Donostia). Estatu baten tamaina ideala bost milioi biztanle ingurukoa dela esan duzu lehen ere. Zergatik? Massachusettseko Teknologia Institutuak 2003. urtean argitaratu zuen The size of nations [Nazioen tamaina] liburuan, ekonomia aldetik estatu baten tamaina ideala zein litzatekeen aztertu zuten Alberto Alesinak eta Enrique Espolaorek. Ikusten da Danimarka, Norvegia eta horiek bost milioi inguru dauzkatela. AEBetako estatuek kopuru hori daukate gutxi gorabehera, baita Alemaniako Land bakoitzak ere. Giza garapenaren indizean puntan daudenak 5-6 milioi biztanle ingurukoak dira. Kenichi Omae japoniarrak dio estatu idealak merkatu aldetik gutxienez milioi bat biztanle kontsumitzaile izan beharko lituzkeela, eta gehienez, hamar. Marka bat garatzeko, bost milioi oso kopuru egokia dela gaineratzen du. Ez da kasualitatea azken urteotan Eskoziak eta Kataluniak, kopuru horretan dabiltzanak biak, independentzia eskaera zabaltzen hasi izana. Munduko estaturik zoriontsuenak txikiak dira. Orain arte kontrakoa esan digute, hau da, zenbat eta handiagoa orduan eta hobeto ekonomia aldetik. Zer aldatu da? Globalizazioa. II. Mundu Gerra amaitu zenean, 70 estatu zeuden munduan, eta gaur 200 daude. Hirukoiztu egin da kopurua, eta hori izango da joera. The Economist aldizkariak ere iragarria du datozen 20 urteetan estatu gehiago sortuko direla. Estatu txikiak irekiagoak dira esportazio eta inportaziorako, eta askoz gehiago irabazten dute mugak zabaltzean. Handiek eredu autarkikoak dituzte normalean, garai batean inperio izan zirelako, Espainia eta Erresuma Batua kasu. Garai batean, eskalako ekonomiak oso garrantzitsuak ziren, zerga biltzeko eta erosle potentzial gehiago izateko. Hizkuntza eta kultura aniztasuna traba zen orduan. Baina mugak lausotzen direnean, eredu horrek ez du zentzurik izango. Zergatik sortu du, orduan, halako ika-mika Joseba Egibarrek joan den astean eginiko adierazpenak?   Standard & Poor's agentziak Espainiari baino puntuazio hobea ematen diote Hego Euskal Herriari, zergak biltzeko ahalmena dugulako eta horrek maniobratzeko tarte txiki bat ematen digulako. Eskozian eta Katalunian ez dute halakorik, eta eskatzen ari dira. Gure ekonomiaren egitura ere desberdina da: hemen industriak pisu handia du; Espainian, turismoak eta eraikuntzak. Gure ekonomia askoz errealagoa da. Egibarrek esan zuenak zentzua du: Espainian Kataluniako cavari boikot egin ziotenean, %6 jaitsi ziren salmentak, eta esportazio gehiago egiten hasi ziren. Deustuko Unibertsitatean ere ikerketak egin dituzte, eta azkeneko urteotan gure produkzioaren ehuneko gero eta handiago bat joaten da Espainiatik kanpo. Horrek aukera handiagoa ematen digu geure buruaren jabe izateko. Abertzaletasun esportatzailearen falta sumatzen duzu? Psikologiak eragin handia du esportazioan. Japoniak eta Alemaniak gerra galdu zutenean, esportatzea herrigintza gisa ikusi zuten, aberriari izen ona emateko bidea, eta horretan sartu ziren buru-belarri. Hemen, berriz, kolonia gara oraindik ekonomikoki, eta horrek pisu handia du psikologikoki. Halakorik ez da gertatzen Eskozian. Egibarrek esandakoa entzunda, Confebaskekoak dardarka hasten dira, Kataluniako Enpresaburuen Zirkulua gauza bera jendeari powerpointekin esplikatzen dabilen bitartean. Espainia zer da gaur guretzat? Espainiako merkatua saturatuta dago, eta, gainera, kobratzeko arazoak daude. Brasil, Txina, India eta Errusia gehiago esplotatu beharko genituzke. Arazoa da gure enpresak txiki samarrak direla esportatzeko. Klusterrak bultzatu beharko genituzke, horretarako. Espainia kostua bihurtu da guretzat. Neurriak hartu behar dira berandu baino lehen. Berria-k argitaratua

Lanaren aintzatespena, esker ona

Galdakaoko blogean argitaratu duten berriak sorpresaz harrapatu nau. Sorpresa atsegina, zalantza barik. Agian, egindako lana ezagutzera ematea esker oneko imintzio bat da. Esfortzuak zerbait balio duelakoaren seinale, akaso.

Ondorengo blogean, nahiz eta idatzien gehiengoa espainolez argitaratzen duten, herritarrek bidalitako berriak bildu eta sare sozialen bitartez zaleei helarazten dizkiete berri nagusiak, herritarrak inguruko kontuen harira egon daitezen. Gainera, arrakastadun orrialdea dela esatera ere ausartuko nintzateke, parte-hartzailea eta jarraitzaile asko dituena.

Honaxe aipatutako berria:

http://www.blogseitb.com/galdakao/2010/05/09/ota-blanca-en-etxebarri-presa-de-lekubaso-jon-gomez-garai-colonias-de-verano/comment-page-1/#comment-12

Eskerrik asko Naiara! Eskerrik asko egileei!

'Bertsolari'

Bitxiak dira 43tik 46rako hiru segundo horiek... Ez dakit jentea zertara ote doan bertso-saioetara! Bertsoaz gozatzera ala...pik-nik egitera?

Bromak alde batera, Asier Altunaren dokumental-filma hau pantailetan ikusteko irrikaz nago. Zeuek ez?

TELP tailerra Galdakaon!

(klikatu irudiaren gainean edukia ikusteko)

Epea

Erduzie Galdakaoko euskara elkarteak antolatutako tailerra maiatzaren 15, 22 eta 29an burutuko da, zapatuz, goizeko 10'00etatik 13'30era.

Prezioa

TELPek 100€/pertsonako prezioa du baina Erduzie elkarteak antolatzen duenez, zilegi ikusten du galdakoztar euskaldun eta euskaltzaleei musutruk eskaintzea, hau da, debalde eman gura du tailer hau. Hori bai, asistentzia eskatzen da, 20 lagunentzako lekua baino ez dagoelako. Esandakoa beraz, Galdakaon, 100€ko tailerra DOAN !!!

Animatu eta handitu zeure euskara eremua, baita zeure jarrera ere. Ez izan lehen hitza euskaraz emateko lotsarik. Euskaraz bizitzeko eskubidea daukagulako. Zatoz Torrezabal Kultur Etxean egingo den TELP tailerrera!!! Ez zara damutuko, ez duzu ezer galtzeko eta, bai aldiz, asko irabazteko! Zeuk eta zeure herriak asko eskertuko du!

(Izena eman erduzie@hotmail.com helbidean)

Euskarak egiten gaitu euskaldun

Etxetik kanpora, baina etxean, pasa ditugun egun hauetan konturatu naiz zer-nolako eragina duen hizkuntza batek mundu zabalean. Bai behintzat euskararen Herri txiki honetan:

Beste hainbat musika talde legez eta bigarren urtez, aurten ere Baigorrin, "Nafarroaren Egunean" izan gara herri eder honetako bazterrak doinuz alaitu gurean.

Inposatutako muga politikoaz bestaldeko herri honen eragina, zoritxarrez, frantsesa da (geurean eragina guztiz espainola den legez). Hori dela eta, pertsona bat frantsesez entzunda, lehen sentipena pertsona frantsesa dela pentsatzen duzu. Neuk behintzat hala egiten dut.
Eta, orduantxe konturatzen zara hizkuntza bat erabiltzeak zertan bilakatzen zaituen. Baliteke geu Hegoaldean horretaz ez konturatzea edota arrotz ez egitea modan dagoen espainola etengabe erabiltzen dutenenei entzutea hizkuntza hori menperatzen dugulako baina, ez al da euskara euskaldun egiten gaituena?

Bide batez, gogoeta honetaz baliatu nahi dut Patxi, Joana, Ramuntxo eta geure inguruan egoten diren guztiei eskerrak emateko. Esker mila, ez bakarrik ondo hartzen gaituzuelako, baita zuen lanak Baigorritik haratago ere balio duelako. Oraindik lan handia dago Iparralden egiteke eta zeuek izan zaitezkete Euskal Herriaren eredu, bederen. Geure aberriaren, Nafarroaren, aldarrikapen-jaialdi hau kontzientziatzeko erreminta erabilgarria izan daitela.

Bihotz-bihotzez, aunitz esker.

Amaitzeko, arestian aipatutakoari eutsi gura diot berriz ere eta, gogorarazi, badagoela ezaguna dugun esapide bat. Berba soiletan gelditu behar ez den esaldiarekin amaituko dut, beraz:

"Hizkuntza bat ez da galtzen ez dakitenek ikasten ez dutelako, dakitenek hitz egiten ez dutelako baizik"
Has gaitezen gugandik eta gero euskaldun egiten gaituen hizkuntza ikastera gainontzekoak animatu ditzagun.

Aunitz urtez!


Jon Gomez Garai
2010eko apirilaren 26an

Absoluzioak agerian utzi du bidegabekeria

Baina berriro diot: Egunkariak itxita jarraitzen du. 7 urteko min neurgabe eta bidegabea eginda dago. Adierazpen askatasunik gabe jarraitzen dugu eta, hemen inork ez ditu ordainezinak diren kalte-ordainak ordainduko; ez Del Olmok, ez Guardia Zibilak, ez AVTk ezta Dignidad y Justiciak ere.

Berria osorik ikusteko, klikatu hemen.

Askatasunaren Eguna 2009, Orreaga

Orreaga,

oroimenaren euskarri, etorkizunaren oinarri

Euskaldunok ez daukagu zertan Estatu baten izena eta izana asmatu beharrik, daukagun Estatua inperialismotik askatzea izan behar baita geure helburua. Geure arbasoen 1000 urteko askatasunerako borrokari ezin diogu uko egin ezta mespretxatu ere. Indarrez irabazitako maila da geurea, mundu zabalean euskaldunak nafar bezala ezagutuak izan garelako mendeetan zehar.

Gure analisi politikoa bizi dugun egoera politikotik ez abiatzea akats handia litzateke, inbaditurik bizi garela eta nafarroi geure eskubideak biolentzia armatuaren bidez ukatzen dizkigutela ez ohartzea eta ez onartzea ere akatsak diren bezala. Nafarren erreinu independentearen historia geure egia historikoa da eta baita geure gaurko errealitatea ere, era berean, herri honen askatasun-bide horretan, Nafar estatu hori edozein arma konbentzionalek baino potentzia handiagoa duen “indar-idea” bateratzailea izan daiteke.

Halaber, gizakiak inoiz sortutako arma politiko indartsuenaren jabe izan izanak, hau da, estatuaren jabe izan izanak bakarrik azaldu dezake geure herriaren bizirautea eta bai, beharrezkoa da argi edukitzea, gaur hemen, Orreagan gaudela, momentua heldu zenean geure Estatua sortzeko gai izan ginelako, geure herriaren indar guztia Estatu horretan batu eta bertan (zainpean) jarri genuelako.

Gaur aldiz, XXI. mendeko Europa honetan, nafarrak, euskaldun askeak hemen gaude, eta geure izaera mantentzen jarraitzen dugu, ez geure mendietan edota lautadetan galduak bizi izan garelako historian zehar, baizik eta Europan Estatuak hedatu zirenean gure indarrak batu genituelako geurea defendatzeko: Nabarrako Estatua, baskoi edo euskaldun herria defendatzeko. Horregatik ezin dezakegu ezer eraiki errealitate horri bizkarra emanez, hari esker baikara gaur.

Aurretik aipatutakoari garrantzirik kendu barik, Antonio Tobarrek eta Koldo Mitxelenak 1968. urtean ozenki esan zuten: “La lengua vasca se conservó probablemente porque los vascos como los cántabros se rebelaron contra los invasores y no llegaron a ser incorporados a los reinos francos y visigodos”. Gaur ere gure inbaditzaileen aurka jaiki behar dugu, geure herriaren etorkizunagatik, geure bizirautea ziurtatzearren.

“Nafarroako Erresuma nafar guztiona da”, horrela zihoen Arturo Kanpionek, baita Menendez Pidal espainiarrak ere. Azken honek orobat, Nafarroako Erresuma homogeneoki euskalduna zela esan zuen.
Are gehiago, Anacleto Ortueta bizkaitarrak, XIX. mendearen hasieran, beste hau esan zuen: “Sancho III el Mayor eligió sabiamente las fronteras del Estado Vasco, pues los límites que dio a Navarra fueron los geográficos naturales. Es el genio tutelar de la nacionalidad vasca. Gracias a él vivimos como pueblo”.


Hortaz, argi dagoena zera da: NABARRA dela geure Estatua. Eta horren lekuko izan dira mendeetan zehar geure estatuko gobernu-buru eta erregeak; eurek izan direlarik gure benetako gobernu bakarra. Nabarra inbaditua duten inperialismoek inposatutako estruktura politikoak ezin dira geureak sekulan izan, ez baititugu geuk sortu, ez aitortu, ezta onartuko ere.
Argi dago horrenbestez, aldez aurretik gu menderatzeko jarriak diren eta benetako indar erlazioekin bat ez datozen jokoaren baldintzak, ez ditugula onartuko.

Bestalde, gizakiaren historia bezain zaharra da militarki inbaditua dagoen Estatu batean, Gobernu ofizial bakarra egon daitekeela, inperialismoak inposaturiko gobernu ofiziala, alegia. Gobernu horrek administratzaile inperialisten adostasunarekin bakarrik gobernatu dezake; epaile, lege, hauteskunde eta ejertzito inperialistetan oinarritzen baita. Horregatik, Gobernu ofizial horren inperialismoarenganako atxikimendua (zaletasuna edo lotura) erabatekoa da.

Inbaditutako Estatuan, bertako Gobernua erbesteratzera, klandestinitatean bizitzera edo desagertzera behartua dago eta azken hori da, bete-betean, 1620. urteaz geroztik Nafarron errealitatea, tamalez askatasuna berreskuratzeko egoerarik latzena.

Inperialistek inposaturiko “Euskal edo Nafar Gobernua” ez da benetakoa, izen soila baizik; hutsaren hurrena da ez baitu geure herria ordezkatzen. Inperialisten edo totalitarismoaren interesei erantzuten die soilik, ZERGATIK?! ez dagoelako geure herriak sortua, ezta geure herriaren nahian eta indarrean oinarritua ere, beraz, jaun-andreok, ez ditu demokrazia batek bete beharreko printzipioak inola ere betetzen.

Amaitzen joateko, XXI. mende honek berriro NABARRAren mendea behar du izan. Nafartarroi Orreagako gatazka bien balentria errepikatzea dagokigu, frankoen inperialismoaren aurka geure Estatua eta gobernu propioa sortzera eraman gintuena, betirako autodeterminatuz: ASKATASUNEAN BIZI NAHI DUGULAKO!

Beste barik eta ondorioztatuz, hurrengo hau esan gabe ez nuke amaitu nahi: garaipena ez dela itxaroten daudenentzat, prestatzen direnentzat baino eta gazteoi dagokigula geure herria prestatzea, gugandik hasita hain zuzen, GEURE HERRIAREN INDARRAK ORREAGAN EGIN ZUEN BEZALA, GEURE ESTATUA ASKA DEZAGUN.

GORA NABARRA OSO ETA ASKEA!!!!


Eskerrik asko.