Araba Euskaraz 2013 Amurrion

Asko gustatu zait Araba Euskarazeko bideoklipa eta kanta!
Aupa Amurrio!

Unai Mendibilen hitzak. Igon Olaguenagaren soinua eta doinua. Naroa Gaintza, Zuriñe Hidalgo eta Mikel Markez dira ahots nagusietan. Luis Vil eta Esteban Zurimendiren bideoklipa. Oso lan txukuna. Bejondeizuela!

Zorionak, GDKO Ibaizabal!

Bizkaia osoak (eta noski, geure herriak) historia egin du Galdakaoko GDKO Ibaizabal Saskibaloi Taldeari esker. Ibaizabaleko neskak espainiar estatuko saskibaloi-ligarik gorenera iritsi dira eta beraz, hemendik aurrera, Emakumezkoen Liga edo Liga Femenina izenez ezagututakon arituko dira. Hemendik aurrera, Bizkaiak eta Galdakaok badute enbaxadore berria; zeuei esker: ZORIONAK neskak!

Atzo egin zion herriak "alturako" taldeari ongi etorria. Errepide nagusiak hartu zuen jokalarien autobusa. Atzetik ehunka zalek jarraitu zuten taldea eta udaletxeko balkoian agurtu zituzten plazan zeuden senide, jarraitzaile eta kirolari gaztetxoak.

Ezin erraz konformatu eta, akatsen bat aipatzekotan, niri dagokidan alorretik bat aipatuko nuke: ongi etorri gatzgabea izan zen eta aurkezle inprobisatua gaztelaniaz bakarrik aritu zen. Eredu eskasa begira zeuden gaztetxo guztientzat...

Alex Txikon. Elkarrizketa.

“Mendigoizaletasunarekin ez zara aberastuko”

Bere telefono mugikorrak, jo eta jotzeaz, su hartu eta agendak leher egin behar  diola ematen du. Erritmo jarrai ezinean, hara-hona bizi da Alex Txikon (Lemoa, Bizkaia. 1981). Igeltseroa lanbidez, azken urteetan geure inguruan dugun mendigoizalerik sonatuena dugu lemoztarra. Izan ere, bere esanetan “profesionalizatze bidean” dagoen honetan, neguko espedizio batean Pakistaneko Laila Peak mendiko gailurra zapaltzen munduko lehena izan da.

Jon GOMEZ GARAI. Lemoa 

Alex Txikon pixka bat baino ezagutzen ez duenak ere badaki gizon abenturazalea dena. Hain du abentura gustuko, bere bizitza ere abentura bilakatzen duela. Solasaldi hau duzu horren lekuko: hamaika dei eta zalantza izan ostean, noiz eta non geldituko ginen ez genekiela ere, Gasteizera joan-etorrian egin genuen elkarrizketa. Xabier Euzkitzek Bisitaria saioarekin egin zion bisita grabatzeko, espedizioetarako erabiltzen dituzten autokarabanetariko bat erabili zuten eta ibilgailua itzultzera joan ginen Arabako hiriburura.

Lemoan hasi genuen ibilbidea, kostata, arratseko 20:00 aldera. Sakelakoak ez zion jotzeari uzten eta “erritmoa jaisteko beharra”, aldarrikatu zuen mendigoizaleak. Mendiko erronkak gauzatu ahal izateko diru laguntzak lortzeari eskaintzen dio eguna eta horrek, nahitaez, erritmo altua ematen dio bere bizimoduari. Orain Nepalera egingo duen espedizioa prestatzen dihardu Txikon. “Juanra Madariaga, Jose Carlos Tamayo eta ekipo jatorrarekin noa”, aitortzen du pozarren. Bueltarako bidaia ere aurreikusita dauka: “Pakistanera egingo dugu berriz bisita, oraingoan K2 mendia igotzeko asmotan”.

Erronka handiak gustatzen zaizkion gizona dugu, eta familia ere, handia du lemoztarrak: Malagatik etorritako gurasoek, hamahiru seme-alaba izan zituzten. Etxeko txikiena da Txikon eta irribarre ekidin ezinarekin “denak gara elementuak, baina txarrena neu”, aitortzen du bere senideez galdetzean. Etxekoez ari ginela, bere abenturak nola hartzen zituzten galdetzean, hasieran amak negar egiten zuela dio serio. “Baina… ohitu behar!”, esanez altxatu zuen ahotsa elkarrizketako gidari inprobisatuak. 

Mendigoizaletasunak txikitatik deitu du kirolariaren arreta. Mendiari berebiziko estimua hartzeko arrazoi bi nabarmentzen ditu Alex Txikonek. Batetik, mendira egin zuen lehenengo txangoa. Hiru urterekin, arreba eta anai batekin, Areatzatik Gorbeiako gurutzeraino igo zen. “Ziurrenik anaiak eramango ninduen bizkarrean, baina gogoan dut egun hura”, gogoratzen du mendizaleak nostalgiko. Bestetik, Juanito Oiarzabal mendigoizaleak eskaini zuen hitzaldi bat azpimarratuko luke. K2 mendira egin zuen espedizioaren berri ematera, 1994. urtean Oiarzabalek Lemoara egin zuen bisita. Hantxe izan zen bera, “eta horrek markatu zidan” baieztatzen du Txikonek. “16 urte izan arte futbolean aritzen nintzen, baina ez zitzaidan gustatzen”, azpimarratzen du eta “eskolan piper egiten nuenean, mendira edota eskalada egitera joaten nintzen”, onartzen du mendigoizaleak.

Baina eskolatik piper egite horietan agian berak ere ez zuen imajinatuko gaur egun Euskal Herriko (eta inguruetako) mendigoizale erreferenteetariko bat izango zenik. Bera izan da, neguan, Laila Peak mendiaren tontorrera iristen lehena. Euskal Herritik, espedizioan Juanjo San Sebastian eta bera bakarrik joan ziren. Bigarren saiakeran iritsi ziren tontorrera elur jauzi eta bestelako zailtasunen artean. “Nire begiek denetarik ikusi dute dagoeneko, baina inoiz ez zait antzekorik gertatu” aitortzen du gazteak ikara aurpegiz, elur jauziek sortutako arazoak gogoratzean.

Herri kirolen maitale

Langraiz parean, gasolindegi batean egin behar izan genuen geldialditxoa. Bai, ibilgailuaren gasolina-tanga betetzeko, baina baita Txikonek pixa egin zezan ere. “Gelditu barik daroat egun osoa eta goizetik ez dut txizarik egin. Behar izana nuen Jon!”, zioen indartsu. Horrela ekin genion gelditzen zitzaigun bideari. Orduan, lemoztarraren bigarren afizioagatik galdetu eta maitemindu berri den nerabeak bezala erantzun zuen: “Herri kirolez maiteminduta nago”. Irribarretsu bezain serio gaineratu zuen: “Denbora faltagatik ez balitz, egunero hartuko nuke aizkora”, eta pozarren amaitu esaldia: “Zeinen gustura egoten naizen ni!”.

Orain dela bost urte deskubritu zuen aizkora mundua eta tarteren bat izaten duen bakoitzean enborrak zuritu, aizkorak zorroztu eta subilak ebakitzeari ekiten dio. Hainbat lagunekin elkartzen da Lemoan. Bere iritziz, “naturarekin kontaktu zuzena du aizkolariak ere” eta kirol honek ematen duen energia eta indarrak liluratzen du bereziki. Aizkora edo mendia aukeratu beharko balu, oso zaila egingo litzaioke bat aukeratzea. Hori bai, egiten duena egiten duela, bere buruarekin pozik egotea du beti helburu. “Mendigoizaletasunarekin ez zara aberastuko. Biziraun egingo duzu”, dio mendizaleak, baina bizimodu horretan, “ahalik eta askeena izateko” bizi da Txikon.

Aizkolaritzaz ari ostean, Gasteiztik Lemoara buelta egiteko mendigoizalearen lagun handi bat joan zen gure bila: Ernesto Ezpeleta Bihurri aizkolaria. Perimetro handiko enborretan espezializatutako aizkolaria da, eta espezialitate horretan, munduko lau errekor eskuratu ditu Bihurri handiak. Ondo ezagutzen dute Txikonek eta Ezpeletak elkar.

Bueltako bidean, mendigoizaleak telebistan egin dituen agerraldiez aritu ginen. Hain justu, orain ETB-1erako sei dokumental sorta prestatzen dabil. Saio horietan abentura izango dute ardatz eta bera izango da protagonista. “Gustua hartu diot telebistari”, aitortzen du lemoztarrak. Eta Bihurrik gaineratu: “Telebistarako asko balio du honek!”.

Elkarrizketa gehiago irakurtzeko, klik egin.

Korrika badatorrr!!!

Larunbat gauean Hamaika Telebistan izan nintzen aspaldiko partetik. Eta neure bizitza laburrean, lehenbiziko aldiz izan naiz telebistan aurkezle edo erreportari beharrean, solaskide. Gustura aritu ginen Korrikak duen xarma bereziaz, euskara ikasteko eta hitz egiteko oraindik ere Euskal Herrian dauden zailtasunez...

Ondoko lotura honetan duzue zuzeneko saio haren bideo osoa ikusgai. 

Gaur osteguna, geure herritik pasako da, Galdakaotik. 20:00etan Larrain Dantza erraldoi eta irekia egingo dugu eta ordutik, Korrika iritsi arte (22:30 aldera) trikipoteoan arituko gara kalez kale. Motorrak berotzen hasiko?

Bagoaz Korrika!!!

 

Julian Iantzi. Elkarrizketa.

“ETB-1eko datuak kezkagarriak dira”

ETBko aurkezle sonatuena dugu, egun, Julian Iantzi (Woodland, Kalifornia. 1967). Canal4, Antena3, LaSexta eta Cuatro telebista-kateetan ibilitakoa bada ere, ETBn eman ditu bere bizitza profesionaleko urte gehientsuenak. Honek eman dio oihartzunik handiena eta bereziki, El Conquistador del Fin del Mundo ETB-2ko saioak. Gurasoak artzainak zituen eta Ameriketara joan ziren lan egitera. Berak zazpi urte zituela itzuli ziren Euskal Herrira.

Jon GOMEZ GARAI. Irun

Telebistan ikusten dugun bezalakoa; halakoxea da Iantzi, eta Irunen -bere egungo bizilekuan- hartu gaitu adeitsu. Aurkezle izateaz gain, bere emazte eta koinatuarekin batera zuzentzen duen diseinu grafikoko enpresara eraman, senideak aurkeztu eta bere kafetegi gogokoenera gonbidatu gaitu. Bertan aritu gara bere bizitzaz, ETBko egoeraz eta hizkuntzaren garrantziaz, bere esanetan, “militante puntua hartu behar” dugula azpimarratzen duen garai honetan.

Kalifornian jaio zinen eta zeure bizitzako lehenengo urteak bertan eman zenituen. Esaten nuen ba, “melena rubio” hori…

[barre] Bai, hori askotan esaten didate! Baina aita Alonseneakoa; ama Agortxeberrikoa. Biak lesakarrak. Biak baserritarrak. Beraz, “de californiano surfero” gutxi! Gainera, neure familian ez naiz ez altuena ezta hile horidunena ere. Egin kontu!

Baina ingelesa bikain menderatuko duzu. 

Ez hitz ezta ulertu ere. Ahaztuta. Hizkuntza bat ez baduzu mingainera pasatzen, burutik desagertzen da. Ama hizkuntza euskara dut eta zazpi urte izan arte ingelesa ere ondo egiten nuen, baina Euskal Herrira etorri eta hortxe arazoa: gaztelaniaz deus ere. Hori bai paradoxa: neure herrira etorri eta euskaraz egin nahi eta ezin. Lehendabiziko urteak traumatikoak izan ziren zentzu horretan. Eta hori ez da bat ere egokia hizkuntza bat goxo-goxo hartzeko, nik gaztelania egurra jasota ikasi nuelako.

Nork esango zizun gaztelaniaz arituko zinenik lanean!

Hala egokitu zait. Hala ere, telebistan gaztelaniaz hasi nintzen Nafarroako Canal4 katean. Are gehiago, gaztelania ikasteko behar izan horrek ingelesa ahaztu eta euskara baztertzera eraman ninduen. Ingurua ere gaztelaniaz nuen eta hizkuntza horretan bizitzera ohitu nintzen. 30 urte nituela, geure hizkuntzarekiko konpromisoa hartu eta egoera hori ezinezkoa zenaz ohartu nintzen. “Ni euskalduna naiz eta neure hizkuntza euskara da. Berreskuratu behar dut, bai ala bai” esan nion neure buruari eta izena eman nuen euskaltegian.

Eta gaztelaniaz eroso sentitzen zara?

Hasieran kostatu zitzaidan. Baina lan guztietan bezala, arituz eta eginez ikasten dira gauzak. Egungo egoerak behartuta gaztelaniaz ari naiz inolako arazorik gabe, nahiz eta “euskarakadak” sartu. Hori bai, neuk lehentasuna euskarari ematen diot eta euskaraz aritzea nahiago dut.

Sareko eztabaidetan, El Conquistador del Fin del Mundo saioa euskaraz egitea proposatu izan da maiz. Posible ikusten duzu?

Conquistador-en lehendabiziko hazia Basetxea da. Beraz, zergatik ez El Conquistador del Fin del Mundo euskaraz? Posible izan da eta posible da. Galdera bestelakoa da: nahiz eta ETB-2 izan, zergatik ez den euskararen presentzia areagotzen.

Bada, euskaldunak erdaraz egitera behartzen dituzue…

Basetxea saioan, esaterako, naturalak ziren gaztelaniazko esamoldeak esaten ziren (ikusle erdalduna ere erakartzeko, agian) baina zergatik gaztelaniazko saioan euskarazko esaldirik ez? Joxan Goñi, Txema Montoya, ni neu… euskaltzale amorratuak gara ekipoa osatzen dugunok, baina kontuan hartu behar dugu ETB-2 katean ari garela. Eztabaida mahai gainean dago.

Euskararen aldeko hainbat hitzaldi eman izan duzu eta “euskarak mundua zabaldu” dizula eta “euskara gero eta garrantzitsuagoa” dela esan duzu sarri. Zergatik?

Ezer baino lehen, euskara da gure hizkuntza. Hizkuntza da kate baten lehen maila, hizkuntza baten atzean herri bat, kultura, ohiturak eta nortasuna dagoelako. Asko bidaiatu dut atzerritik euskarari esker eta herri batek bere hizkuntza galtzen badu, herri moduan ere desagertuko denaz konturatu naiz. Horregatik esaten dut militante puntua behar dugula. Neu naiz euskara galtzeko zorian izan zuen lehenengoa, baina ikasiz eta arituz berreskuratu nuen. Ez dago beste sekreturik. Eta noski, euskara berreskuratu nuelako nabil nabilen lekuan lanean.

Zergatik hasi zinen aurkezle?

Telebistan hasi aurretiko urteak lan soziokulturalak egiten eman nituen. Baina leku batean aspertzen banaiz alde egiten dut. Bizitza gozatzeko dago eta lanean hainbeste ordu eman behar ditugunez, lanaz gozatu behar delakoan nago. Aldaketa horren bila, suhiltzaile izateko oposaketak prestatzen hasi nintzen Iruñean. Baina azkenik, sukaldean grabatzen genituen lagunarteko bideoekin, emazteak kamara aurrean eroso aritzen nintzela ikusi eta inoiz telebistarako lan egitea pentsatu dudan galdetu zidan. Neuk ezetz esan nion segidan, ni ez naizelako kazetaria eta horretaz ideiarik ere ez nuela argudiatuta. “Zuk zer dakizu? Dakitenek baloratuko zaituzte. Ezetza baduzu. Joan baiezkoaren bila”, Arantxa emazteak. Berak animatuta joan nintzen ETBko kasting batera eta emaitza ona atera nuen. Gero Canal4 kateko beste kasting batera eta horrela hasi nintzen telebistan lanean. Geroztik hamaika saio aurkeztu ditut.

Aurkeztutako denen artean, Antena3-en bihotzeko prentsako Vaya par saioa aurkeztu zenuen Maria Patiño eta Jesus Mariñasekin. Zintzoa izan, zer egiten zenuen zuk hor?

[barre] Mundu horretaz tutik ere ez nekielako fitxatu ninduten. Neure burua frogan jarri eta Madrilen ere neure berri izateko joan nintzen. Baina ez nuen neure burua ikusten.

Eta ETB, nola ikusten duzu gaur egun?

Audientziak asko jaitsi dira. ETB-2 berriz igotzen hasi den arren, ETB-1eko datuak kezkagarriak dira. Ziur naiz audientziak neurtzeko sistemak ez diola mesede egiten euskarazko telebistari. Baina dena dela, gobernu aldaketak, LTD eta gehiegizko kateak, sosik ez dagoela… Gauza asko gertatu dira bidean. Hala ere, Euskal Herritik kanpo bizi diren euskaldunak protagonista izango dituen saioren baten falta sumatzen dut ETBn. Edo reality formatuko beste zerbait ere eskertuko nuke. Dibertigarriagoa. Ez Arratsaldero bezalako bost orduko saio bat. Audientziak hor daude: nork ikusten zuen saio hori? ETB-1eri bizitasuna eman behar zaio. Buelta bat eman behar zaio kontuari, eta ez da beti diru kontua. Irudimena landu behar da.

Bereziki Conquis-ekin lotzen dugu zeure irudia. Zeure burua gehiegi lerrokatzen ari zarela uste duzu?
 

Neure irudia saio horri lotzea seinale ona da. Garrantzia gehiago ematen diot erregistro gehiago erakusteari. Lan desberdinak egiteko gai zarela erakusteak kezkatzen nau gehien, biharko egunean Conquis amaituko balitz, beste formatu batzuetan lan egin ahal izateko.

Asko zaintzen zara?

Fisikoki bai, betidanik. Kirola asko egiten dut eta bizitzeko behar dut, neure burua fuerte eta osasuntsu ikusteko. Baina itxurari, nahiz eta telebistan berebizikoa den, ez diot hainbesteko garrantzirik ematen; janzteko emazteak aholkatzen dit, ez naiz sekula orrazten…

Baina patilla luze horiek ez dira bakarrik mantentzen…

[irribarretsu] Baten Rafa Alkorta futbolari ohia ikusi nuen telebistan eta antzeko bizarra zeraman. Hortik hartu nuen ideia! [barre]

Amaitzeko, zergatik Julian (Yúlian ahoskatuta) eta ez Julián?

Hara! Gutxitan galdetu didate hori! Izatez Julián Mari naiz baina Ameriketan sortua naizenez, Yúlian intonazioarekin deitu naute txikitatik amerikarrek. Hortik dator izena.

Elkarrizketa gehiago irakurtzeko, klik egin.

Euskaldunon Egunkaria

Gaur, hilak 20, 'Euskaldunon Egunkaria' itxi zutela 10 urte bete dira.

Bertako zuzendari eta langile batzuk atxilotuak eta torturatuak izan ziren ustezko "estado de derecho" eta "demokrazia" horren izenean. Absolbituak izan ziren eta errugabeak direla frogatu zen. Adierazpen askatasunaren urraketa nabaria pairatu zuen hainbat kazetari euskaldunek eta, beraiekin batera, Euskal Herri osoak.

Baina barkamenik, damurik, ordainik eta azalpenik gabe jarraitzen du Herriak.

Hoy, día 20, se cumplen 10 años que cerraron el diario 'Euskaldunon Egunkaria'.

El director y varios trabajadores fueron arrestados y torturados en nombre del supuesto "estado de derecho" y de la presunta "democracia". Se demostró que eran inocentes y que fue una aberración del estado español contra la libertad de expresión y los derechos humanos de los periodistas y, por lo tanto, de toda Euskal Herria; el derecho a informarse en el único periódico nacional publicado íntegramente en euskera.

Pero el Pueblo Vasco sigue sin recibir un ápice de perdón, arrepentimiento, indemnización o reparación del daño causado y, por supuesto, este país sigue sin haber recibido una sóla explicación.

Noiz arte? ¿Hasta cuándo?

 

Y para aquellos lectores que viven fuera del País Vasco (y que no saben euskera) puede que les sea útil este artículo. Para entender mejor el 'Caso Egunkaria'.

Regala euskara

Hurrengo hitzaldia zinez interesgarria iruditu zait, bereziki, euskaraz ez dakiten gurasoentzat eta euren seme-alabak zein eskola-eredutan matrikulatuko dituzten ez dakiten horientzat.

Mintzaldi honekin erabat osagarria izan daitekeen artikulua idatzi nuen urtarrilean "Zergatik D eredua?" izenburupean. Kasu honetan, Paula Kasares soziolinguista da hizlari. Erandioko Euskara Zerbitzuko Hitzaldien barnean Euskara. Entra un idioma en casa berbaldia eskaini zien euskaraz ez dakien hainbat gurasori.

Seme-alabei D ereduan matrikulatzeko arrazoiak eman eta gurasoek euskaraz ez jakiteagatik, umeak matrikulatzeko izaten dituzten beldur eta konplexuak deusestatzen ditu Kasaresek; baita umeak euskararen aldeko jarrera izan eta euskaraz egin eta ikasten jarraitzeko nola suspertu daitezkeen gakoak ematen ditu soziolinguistak.

Gomendagarria: zeuk ikustea, irakurle, eta zeure inguruko guraso erdaldunei bideoa bera bidaltzea.

Euskarak eskertuko dizu.

Korrika

EiTBko Multibox aretoan Korrikako transmedia proiektua aurkeztu berri dute.

Proiektua EHU, Hamaika TB, Akting, EiTB eta Tabakaleraren artean sortu dute. Komunikabide, enpresa edo erakunde bakoitzak bere alorrari dagokion esparruan egingo du lan Korrikari merezitako estaldura emate aldera.

Bat azpimarratzekotan, aurkeztutako mugikorretarako aplikazio berritzailea aipatuko nuke. Behin zeure sakelekoan instalatua: Korrikako agenda, egoera eta kokapen zehatza, ordurarte egin duen eta ordutik aurrera egiteke duen ibilbidea, unean uneko lekukoa, ekimenari dagozkion loturak (mezua, omendua, irudia, bideoklipa...) eta Korrikari lotutako joko dibertigarri bat izango dituzu eskura.

Neuk deskargatu dut dagoeneko. Jaitsi doan zeure patrikako telefonora eta Euskal Herriko txokoan dabilela, ez galdu Korrikaren lekukoa!

 

Santa Ageda bezpera

Egin beharrekoak, beste urte batez, eginda. Euria protagonista izan arren, ez du urteroko hitzordua ekidin eta geure herriko lurrak makil kolpez iratzarri ditugu, udaberri oparoa izateko Galdakaon.

Hala ere, etxe edo baserri batetik bestera, askok mokadutxoa eta ardo goxoa opatzen digute tarteka. Guzti horiei, eskerrik asko!

 

Elkarrizketa 'Crónicas' aldizkarian

Jon Gómez:
sentir la comunicación

IRATXE LÓPEZ

Nork ez du galdakoztar hau ezagutzen? Jon Gomez Garai (Galdakao, 1990.05.17) hamaika saltsatan sartuta dabilen gaztea da. Une honetan, ETBko aurkezleen artean gazteena. Hala ere, amaigabea da gaztetxotik orain arte egin duen ibilbidea. Telebistan eta telebistatik kanpo ari da aurkezle baina, nola ez, herria inoiz ahazten ez duen euskaltzale konprometitua dugu Jon. Orain, Kazetaritza ikasketei berriro ekin dion honetan, gurekin elkartu eta bera hobeto ezagutzeko aukera eskaini digu. Onena opa diogu geure herriko semeari.

Pocos galdakoztarras habrá a los que no les suene Jon Gómez Garai. Casi todos le han visto poner cara y voz a diversos acontecimientos en el pueblo, o trabajando en programas de televisión, especialmente en ETB-1. A pesar de su juventud –tiene 22 años–, es ya un showman polifacético aunque, según él mismo confiesa, no se considera periodista “porque todavía estoy estudiando la carrera. Hasta que no la termine no me considero un profesional de ella”. Prefiere definirse como presentador y comunicador. “Disfruto de este trabajo. Transmitir y hacer llegar un mensaje a una persona o a millones, y hacerlo con encanto y de forma atractiva, me parece un arte”, comenta.

Las ganas de dedicarse a este mundo le vienen de lejos. Con solo 7 años ya tenía claro en qué quería convertirse de mayor: presentador. “Añoraba trabajar como Klaudio Landa, y lo curioso es que hoy en día le sustituyo en los programas que hago durante las Navidades para ETB”, confiesa.

Comenzó su andadura ‘amateur’ en la Ikastola Eguzkibegi. “Allá donde había un micrófono estaba yo”, admite, aunque la cosa creció en 2008, cuando comenzaron a prepararse las actividades de cara al Ibilaldia que tendría lugar en Galdakao en 2009. “Karmele Arrieta, que formaba parte de la organización, me llamó para la gala de presentación en Torrezabal Kultur Etxea y me pareció un reto, una ilusión doble porque presentaría algo relacionado con el euskera y en mi pueblo”, explica Jon. Tras eso decidió ayudar en la Comisión de Cultura que se había formado “pero estuve pocos meses porque me pidieron que ejerciera como responsable de comunicación, ¡a mis 19 añitos!”, añade.

A partir de ahí fue en línea de ascenso. A raíz de los contactos surgidos en este trabajo, le pidieron colaborar con Hamaika Telebista, y acabó presentando y dirigiendo el programa ‘Gaztero’, sobre temas relacionados con los jóvenes. Estuvo un año hasta que le reclamaron en ‘Betizu’, de ETB. Tres años de programa con 200 espectáculos por toda Euskal Herria.

Por entonces seguía realizando galas, algo que no ha dejado de hacer, tanto en la televisión pública vasca como para otros organismos, “trabajando para empresas privadas como Eroski, productoras, organismos como la UNESCO o el Gobierno Vasco... Incluso he presentado la Copa del Rey de baloncesto”, afirma. La lista parece interminable para su edad, y siempre pasa por Galdakao, donde fue contratado por el Ayuntamiento, entre otras labores, para presentar la Semana Musical, o en su última aparición profesional por el pueblo,  dando la cara en las Jornadas Micológicas de Bizkaia.

En televisión, el paso de gigante lo dio con ‘IBIL2D’. “Es el programa más serio y potente en el que he participado. Lo presentaba solo y ofrecía recorridos por toda Euskal Herria en ETB-1. Estuve una temporada completa con buena audiencia, en 2011. Fue un reto con 21 años tener un programa semanal propio, estaba encantado de la vida”, comenta orgulloso.

Y siguió caminando, compatibilizando proyectos como presentar las sesiones infantiles de la Orquesta Sinfónica de Euskadi, “un referente internacional, lo que supone un honor para mí”, admite.

Ahora mismo, “cuando la cosa está más tranquila”, según explica, ha retomado sus estudios con mayor intensidad, aunque sigue en activo, “a finales de año, por ejemplo, me encargué de comentar en directo el último lunes de Gernika, la Feria de Santo Tomás, el Olentzero, la Cabalgata…”. Tampoco es que esté de brazos cruzados. Presenta actos de Andra Mari Dantza Taldea, donde toca el txistu-danbolin, la dulzaina, la txirula y, además, canta. Y también hace esto último, cantar, en su grupo de verbena ‘Oxabi’, que los galdakoztarras podrán disfrutar durante los próximos Carnavales, el día 9, en la plaza Santi Brouard, tras el Concurso de Disfraces.

Respecto a su futuro profesional, Jon dice que se ve en la tele. “Me encantaría presentar un programa político, pero para eso hay que tener mucho recorrido. O también un concurso”. Mejor en euskera, idioma materno con el que se siente más cómodo. “Además, tengo un compromiso con el euskera”, especifica.

Cuando se le pregunta si con todo este trajín tiene tiempo para comportarse como un chaval de su edad, sonríe algo sorprendido y responde un rotundo por supuesto. “Me gusta el baloncesto, jugué unos años en el Ibaizabal, me encanta la cultura, andar por el pueblo, tomar mis potes con los amigos…”. 

Lo que está claro es que este galdakoztarra es un joven inquieto al que el futuro le puede deparar gratas sorpresas. Incluso tal vez un día llegue a estar entre algunos de los comunicadores que él destaca como mejores, Karlos Arguiñano, Xabier Euzkitze o Iñaki Gabilondo.

2013ko otsaileko Galdakaoko Crónicas hilabetekariko alea.
Handiago ikusteko, egin klik irudian.

Izarren Distira Finala

Txorierriko Izarren Distirako Finaleko gala, 2012ko abenduaren 22an, Sondikan aurkeztua.

Kontxi Belandia (III)

2011ko irudiak dituzue hauek eta hemen klik eginda duzue argazkien orduko sarrera eta azalpena. Gaurkoan beste zerbaitegatik hitz egin nahi dizuet amama honi buruz:

Aurtengo edizioan Korrikak euskara ikasleak omenduko ditu (bejondeizuela denoi!) eta horren karira ospatu zen omenaldi jaia Usurbilen. Milaka pertsona hurreratu ginen Gipuzkoako herrira, jai-giroan, geuk ere euskara eta geure hizkuntza ikasten -eta erabiltzen- ari direnak omendu nahi genituelako.

Galdakaotik 40 pertsona inguru joan ginen AEK-k jarritako autobus batean. Eta horien artean, nola ez, geure Amama Kontxi!

Hortxe duzue, 82 urterekin goizeko 10:00etatik gaueko 21:00etara (11 ordu!), "jo ta fuego" aritu zen musuak banatzen, bazkaltzeko eseri barik, tabernaz taberna eta doinu batetik bestera. Ez al du ba, herriko amama ezagunenak, omenalditxo bat merezi?

Zergatik D eredua?

Iragan 15ean, ETB-1eko Azpimarra saioan Cristina Uriarte Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza, Hizkuntza Politika eta Kultura sailburu berriak egindako adierazpena ekarri nahi dut gogora: "Hizkuntza ereduei dagokionez, norberaren hautaketa sustatzen jarraituko dugu". Beraz, A, B eta D ereduek indarrean jarraituko dute. Baina, itxura guztien arabera, Eusko Jaurlaritzak ez du D ereduan indar berezirik egingo, “aukeratzeko askatasuna” bermatuko duelako.

Oraingoan ere aukeratzeko eskubideak euskalduntzeko eskubidea jango du. Ez dago aukeratzerik matematika ikasi edo ez, gaztelania edo frantsesa ikastea aukeratzerik ez dagoen bezala. Bai, ordea, haurrek euskara jakin behar duten edo ez. Errazago irensten dugu, nahiz eta atzerriko hizkuntza izan, ingelesa irakastea bertako hizkuntza eta kultura irakastea baino. Euskaldunok biktima paperean jarraitzen dugun artean, ez dugu zer eginik. Baina agintariek badute konplexuz beteriko sistema gainditzerik.

Bestetik, gurasoek euren seme-alaben hezkuntza, kultura eta aberastasuna bermatu gurako balute, D ereduan matrikulatuko lituzkete euren haurrak. Zoritxarrez ez da horrela. Horregatik, erakundeek Euskal Herrian euskaraz bizitzeko aukera bermatuko duen hezkuntza eredua sustatu beharko lukete.

Bistakoa da gazteek, derrigorrezko ikasketak amaitzen dituztenean, ez dutela euskara behar bezala menperatzen. Horrenbestez, helburu hori ez betetzeak indarrean dagoen hezkuntza politikak ez duela euskalduntzen adierazten digu. Hala bada, legea ez da betetzen.

Haatik, argi utzi behar dugu D eredua dela bermea. Ez da eredu esperimentala. Gainera, bertan lortzen diren emaitza akademikoak paregabeak dira. Eta euskara ikasteak ez du beste hizkuntza batzuk ikastea oztopatzen. Are gehiago, hizkuntzak ikasteko murgiltze-eredu bakarra da D deritzoguna: euskara eta gaztelania edo euskara eta frantsesa bikain menderatzeko aukera bakana. Ikasiko ditugu gero, ingelesa, alemana, txinera… nahi beste, baina geure Herriko hizkuntzatik hasita. Ala, bizi den tokiko errealitate baten aurrean itsutu nahi duzu zeure seme-alaba? Ez iezaiozu alukeriarik egin. 

Hala ere, euskara gure kultura- eta identitate-ondarearen parte garrantzitsu dela pentsatzen ez duen horietarikoa bazara ere, ireki mundua zeure haurrei. Dena dute irabazteko. Egiezu opari hori.

 

Jon Gomez Garai

2013ko urtarrilaren 16an

 

Ezin adosago

Se puede hablar más alto, pero no más claro.
Con todos ustedes: Willy Toledo y La Verdad.

Erregeen Kabalgatak ere, ETBn!

BIHAR, 19:00etatik aurrera, Izaro Iraeta eta bion eskutik, euskal hiriburuetako Erregeen Kabalgatak Bilbotik zuzenean ETB-1 eta eitb.com-en!